Sklejki

Sklejki

Sklejce poświęcamy osobna zakładkę gdyż jest to wyjątkowo wszechstronny materiał dostępny w nieskończonej ilości wariantów oraz bardzo szerokim zastosowaniu w meblarstwie, budownictwie oraz wielu gałęziach przemysłu. Proponujemy następujące rozwiązania materiałowe w zakresie sklejki:
Sklejka liściasta (brzozowa lub olchowo-brzozowa)
Dowiedz się więcej
Sklejka iglasta sosnowa o gęstości 500 kg m3 z widocznym rysunkiem drewna
Sklejka iglasta (sosnowa lub świerkowa)
Dowiedz się więcej
Sklejka eukaliptusowa
Dowiedz się więcej
Sklejka elliotis/radiata
Dowiedz się więcej
Sklejka topolowa lekka
Dowiedz się więcej
Sklejka melaminowana
Dowiedz się więcej
Sklejka foliowana (szalunkowa lub antypoślizgowa)
Dowiedz się więcej
Sklejka pokryta HPL
Dowiedz się więcej
Sklejka elastyczna
Dowiedz się więcej
Sklejka okoume
Dowiedz się więcej
Sklejka ceiba/falcata
Dowiedz się więcej
sklejka bukowa
Sklejka bukowa
Dowiedz się więcej
Większość sklejek może  występować w wersji suchotrwałej, wilgocioodpornej lub woodpornej w zależności od rodzaju spoiny i zastosowanego kleju.

Jakie normy i parametry powinna spełniać dobra sklejka?

Dobór odpowiedniej sklejki zależy nie tylko od gatunku drewna czy rodzaju wykończenia. Istotne są również parametry techniczne, budowa, jakość sklejenia oraz warunki, w których materiał będzie użytkowany. Właściwości sklejki określają odpowiednie normy, które pomagają ocenić jej jakość i dobrać produkt do konkretnego zastosowania.

Poniżej przedstawiamy najważniejsze normy i parametry techniczne, na które warto zwrócić uwagę przy wyborze sklejki.

Najważniejsze normy dotyczące sklejki

Właściwości, jakość i przeznaczenie sklejki określają odpowiednie normy PN-EN. Do najważniejszych z nich należą:

PN-EN 636+A1 – podstawowa norma określająca wymagania dotyczące sklejki oraz jej klasyfikację ze względu na warunki użytkowania.

PN-EN 314-1/-2 – dotyczy jakości połączeń klejowych pomiędzy warstwami forniru, metod ich badania oraz klasyfikacji.

PN-EN 326-1/-2 – określa zasady pobierania próbek, przeprowadzania badań oraz zakładowej kontroli produkcji.

PN-EN 635 – odnosi się do klasyfikacji wyglądu i jakości powierzchni sklejki.

PN-EN 12369-2 – określa wartości charakterystyczne właściwości mechanicznych sklejki wykorzystywane w projektowaniu konstrukcji.

PN-EN 13986+A1 – określa wymagania dotyczące płyt drewnopochodnych przeznaczonych do zastosowania w budownictwie.

PN-EN 717-1 – określa metodę oznaczania emisji formaldehydu z płyt drewnopochodnych.

Przy wyborze sklejki warto zwrócić uwagę na parametry techniczne, które wpływają na jej właściwości, trwałość oraz możliwość zastosowania w określonych warunkach. Do najważniejszych należą:

Grubość i tolerancje wymiarowe – rzeczywiste wymiary płyty powinny mieścić się w określonych dla danego produktu tolerancjach.

Liczba i grubość warstw – sklejka powstaje z połączonych ze sobą warstw forniru, a ich liczba, grubość i układ wpływają na budowę oraz właściwości płyty.

Układ włókien i słojów – kierunek włókien w poszczególnych warstwach oraz na powierzchni ma znaczenie dla właściwości mechanicznych i wyglądu sklejki.

Wilgotność i gęstość – parametry te zależą m.in. od rodzaju zastosowanego drewna i mogą wpływać na właściwości użytkowe materiału.

Wytrzymałość i moduł sprężystości – opisują właściwości mechaniczne sklejki i mają szczególne znaczenie przy zastosowaniach wymagających odpowiedniej nośności i sztywności.

Jakość sklejenia – połączenie pomiędzy warstwami forniru powinno być trwałe i dostosowane do przewidywanych warunków użytkowania. Rozwarstwienie sklejki traktowane jest jako wada.

Jakość powierzchni i wady forniru – wygląd zewnętrznych warstw sklejki ocenia się m.in. pod względem występowania wad oraz jakości powierzchni.

Stabilność wymiarowa i wichrowatość – mają znaczenie dla zachowania kształtu i wymiarów płyty podczas jej użytkowania.

Emisja formaldehydu – parametr istotny szczególnie przy doborze materiałów przeznaczonych do zastosowań wewnętrznych.

Jednym z najważniejszych kryteriów przy doborze sklejki jest określenie warunków, w których materiał będzie użytkowany. Norma EN 636 wyróżnia trzy klasy związane ze środowiskiem zastosowania sklejki:

EN 636-1 – warunki suche – sklejka przeznaczona do użytkowania w warunkach suchych, przede wszystkim we wnętrzach.

EN 636-2 – warunki wilgotne – sklejka przeznaczona do użytkowania w warunkach podwyższonej wilgotności.

EN 636-3 – warunki zewnętrzne – sklejka przeznaczona do zastosowań w warunkach zewnętrznych.

Właściwe określenie klasy użytkowania pozwala dobrać sklejkę odpowiednio do środowiska, w którym będzie wykorzystywana. Klasyfikacji EN 636 nie należy jednak utożsamiać z klasą jakości sklejenia według EN 314-2 – ta odnosi się do jakości połączeń klejowych pomiędzy warstwami forniru.

Norma EN 314-2 określa wymagania dotyczące jakości połączenia klejowego pomiędzy warstwami forniru. Klasa sklejenia powinna być dopasowana do warunków, w których sklejka będzie użytkowana.

Klasa 1 – warunki suche – dotyczy sklejenia przeznaczonego do użytkowania w suchych warunkach wewnętrznych.

Klasa 2 – warunki wilgotne – dotyczy sklejenia przeznaczonego do warunków o podwyższonej wilgotności.

Klasa 3 – warunki zewnętrzne – dotyczy sklejenia przeznaczonego do warunków zewnętrznych.

Jakość połączenia pomiędzy warstwami ma bezpośrednie znaczenie dla trwałości płyty. Rozwarstwienie sklejki jest traktowane jako wada, dlatego jakość sklejenia stanowi jeden z istotnych parametrów podczas oceny materiału.

Warto pamiętać, że klasa sklejenia EN 314-2 i klasa użytkowania EN 636 opisują różne właściwości sklejki. Sama klasa sklejenia nie powinna być więc jedynym kryterium przy określaniu, czy dana sklejka nadaje się do konkretnego zastosowania.

Jeżeli sklejka jest przeznaczona do zastosowania jako wyrób budowlany, należy uwzględnić dodatkowe wymagania dotyczące jej właściwości użytkowych, oceny zgodności oraz odpowiedniego oznakowania.

Istotne znaczenie ma tutaj PN-EN 13986+A1, która określa wymagania dotyczące płyt drewnopochodnych stosowanych w budownictwie. W zależności od przeznaczenia produktu oraz deklarowanych właściwości jego dokumentacja może obejmować m.in. Deklarację Właściwości Użytkowych (DoP) oraz oznakowanie CE.

Przy doborze sklejki do zastosowań budowlanych mogą mieć znaczenie również takie właściwości jak wytrzymałość mechaniczna, moduł sprężystości, emisja formaldehydu, reakcja na ogień, trwałość oraz stabilność wymiarowa. Wymagane parametry zależą od konkretnego zastosowania materiału.

Dlatego sklejkę przeznaczoną do zastosowań konstrukcyjnych lub budowlanych należy dobierać na podstawie deklarowanych przez producenta właściwości i dokumentacji technicznej, a nie wyłącznie gatunku drewna, wyglądu czy klasy sklejenia.